Dane adresowe:

Muzeum Saturn w Czeladzi
ul. Dehnelów 10
41-250 Czeladź
tel.: 32 265 42 93, 32 265 42 98

Jesteś na: Strona główna / Historia / Who is Who / Czeczott Henryk

Czeczott Henryk

Czeczott Henryk

 

- prof. dr nauk technicznych inżynier górnictwa, działacz społeczny. Urodził się 18 VI 1875r. w Petersburgu. Był synem Ottona dyrektora szpitala i Leontyny z Kubielów. W Petersburgu ukończył w 1894r. gimnazjum matematyczno- przyrodnicze, a w 1900r. Instytut Górnictwa. Podczas studiów był członkiem nielegalnych akademickich kół socjalistycznych. Praktykę zawodową odbywał w Zagłębiu Dąbrowskim w kopalniach „Mortimer”, „Wiktor”, „Saturn” oraz w hucie „Bankowej”. W latach 1900-1908 pracował w kopalni „Saturn” w Czeladzi jako kierownik robót górniczych, a następnie pomocnik zawiadowcy. Był aktywnym członkiem Sekcji Górniczo- Hutniczej Oddziału Warszawskiego Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. Współredagował dział „Górnictwo i Hutnictwo” warszawskiego Przeglądu Technicznego, przekształconego w „Przegląd Górniczo-Hutniczy” ukazujący się od X 1903 r. w Dąbrowie Górniczej. Prowadzone przez długie lata badania przez Czeczotta uwieńczone zostały stworzeniem teorii wentylacji kopalni. Zwiedzenie w 1904 r. kopalni amerykańskich zapoczątkowały z kolei badania nad przeróbką mechaniczną kopalin użytecznych, której w Polsce i Rosji był pionierem. Równocześnie rozpoczął działalność społeczno - polityczną. Na łamach „Kuriera Sosnowieckiego” i „Ludzkości” piętnował wyzysk i rabunkową gospodarkę obcego kapitału w zagłębiowskich kopalniach. W Czeladzi założył Towarzystwo Spożywcze (1902), zainicjował budowę Domu Ludowego przy kopalni Saturn oraz był współzałożycielem Stowarzyszenia Spożywczego „Alma” (1903r.), zrzeszającego górników tej kopalni. W 1903r. przystąpił do zagłębiowskich organizacji PPS. W jego mieszkaniu znajdował się skład wydawnictw partyjnych, a także miejsce schronienia ściganych przez policję działaczy PPS, nielegalnie przeprowadzanych przez granicę na Górny Śląsk lub do Galicji. Za działalność społeczno – polityczną mimo ogromnych zasług dla kopalni (opracowanie systemu eksploatacji grubego pokładu „Szczęsny” nowatorskie metody wentylacji czy wprowadzenie podsadzki suchej), Towarzystwo „Saturn” zwolniło go z pracy. Od 1 I do 1 VII 1908r. był głównym inżynierem kopalni „Jan” w Dąbrowie Górniczej. Opracował tu nowoczesną metodę eksploatacji cienkich pokładów węgla.
Po opuszczeniu Dąbrowy Górniczej poświęcił się całkowicie pracy naukowo- badawczej. W 1909r. Instytut Górnictwa w Petersburgu przyjął jego dysertację doktorską a w roku następnym w wyniku konkursu powierzył mu stanowisko kierownika nowo utworzonej Katedry Sortowania i Wzbogacania Rud . W zakresie teorii i praktyki wzbogacania kopalin użytecznych był najpoważniejszym autorytetem w Rosji. Przyczynił się do rozwoju kopalnictwa złota w Rosji. Prowadzone przez niego prace geologiczno- poszukiwawcze (Ałtaj, dolina rzek Ob.) powiększyły pola eksploatacyjne cennego kruszcu. Był założycielem nowych kopalń, przede wszystkim twórcą metod wyodrębniania czystego złota ze złóż rozsyłowych i autorem publikacji na ten temat. W 1914r. po powrocie z Kursu Przeróbki Mechanicznej w Bostonie, Czeczott zorganizował w Petersburgu stację doświadczalną, laboratorium przeróbki i biuro projektów, które odegrały olbrzymią rolę w górnictwie rosyjskim zwłaszcza po 1917r., kiedy pod kierownictwem Czeczotta przekształcono je w Instytut Przeróbki Mechanicznej Użytecznych Ciał Kopalnych. W 1917r. Czeczott został prof. zwyczajnym oraz dziekanem Wydziału Górnictwa Instytutu Górnictwa w Leningradzie. Podczas 11 lat pobytu (1909-1922) w Rosji opracował 65 publikacji naukowo-technicznych.
W 1919 r. władze utworzonej Akademii Górniczo Hutniczej wezwały Czeczotta do Krakowa, powierzając mu kierownictwo katedry górnictwa. Powrót do Polski i objęcie stanowiska nastąpiło dopiero w 1922 r. W akademii zorganizował katedrę obróbki mechanicznej oraz Instytut Doświadczalny Przeróbki Mechanicznej. Miał plany postawienia tej dziedziny górnictwa w Polsce na poziomie światowym. Nie zrealizował ich wobec braku zrozumienia ze strony władz uczelni i kół przemysłowców.
Czeczott nie zawężał swej roli do zagadnień teoretycznych. Utrzymywał stałe kontakty z zakładami górniczymi Zagłębia Dąbrowskiego i Górnego Śląska, wykonując szereg ekspertyz i innych opracowań o kluczowym znaczeniu dla poszczególnych kopalń: „Czeladź”, „Kazimierz”, „Juliusz”, „Renard”, „Flora”, „Jowisz”, „Jaworzno”, „Michał”, wiele innych. Czeczott w tym czasie był największym autorytetem naukowym w górnictwie polskim. Pracując na AGH odbył kilka zagranicznych podróży w związku z zainteresowaniem kopalnictwem soli potasowych. Zmarł 6 IX 1928 r. we Freibergu (Saksonia).

Redakcja strony: Czeczott Henryk Rejestr zmian

  • Podmiot udostępniający informację: 
  • Pierwsza publikacja:Kożuch Łukasz2016-03-07 21:32:10
  • Aktualizacja publikacji:Kożuch Łukasz2016-03-07 21:34:31
  • Wytworzenie publikacji:Kożuch Łukasz2016-03-07 21:34:27
  • Zatwierdzenie informacji:Kożuch Łukasz2016-03-07 21:34:27
Drukuj Liczba odwiedzin: 56

Obsługa i nadzór techniczny: IntraCOM.pl